سروتونین

این چند روز تونستم خودمو کمی آروم کنم و به انجام یه کار مفید عادت بدم . و اون کار مفید ، کتاب خوندن بود . پنج روز پیاپی ساعت مطالعه از یک ساعت کمتر نشد . با شروع صبح خوندن یک درس رو ادامه میدم . خوندن شیمی رو . یک ساعت شیمی ، یک ساعت کتاب رمان . دو ساعت میخونم ، ولی دو ساعتِ پیوسته در یک هفته ، تحت هر شرایط !

می‌دونم که یکشنبه قراره اعصابم بهم بریزه چون قراره کارای مربوط به معافیت جلو برن . و طبیعتاً هرچند این دفعه با خانواده جلو میرم ، ولی بازم شکست خواهم خورد و یکم درگیری لفظی پیش خواهد اومد ! در نهایت پیروز میشیم ، ولی دیر ! چقدر دیر ؟ انقدری که دیگه مهم نباشه برای کنکور ۱۴۰۵ میخونم یا نه 🙂 . منم مغزم چند ماهه قفلی زده رو نتیجه معافیت . بدون اتمام فرآیند سربازی نمیتونم تکون بخورم ! یکی از دلایل زمین گیر شدنم بخاطر قفلی زدنامه ، علی الخصوص روی موضوع معافیت ، و بدون استرس مطالعه کردن . شاید ریده بشه به امسال ، ولی اگه عمرم به دنیا باشه و گریهٔ بعد از کنکورِ امسال منو کور نکنه ، سال بعد خیلی خیلی قوی میشم . خیلی زور داره که بلد باشی باید چیکار کنی ، ولی زمین‌گیر شده باشی و نتونی تکون بخوری . و خیلی زور داره که حتی روحت تجزیه بشه ! نمیخوام این متن رو با ناراحتی به پایان برسونم . من حتماً به هدفی که دارم خواهم رسید . حتماً ! و هدفم تغییر نمیکنه تا زمان مرگ ! من بهش میرسم 💎 .